مسکین چو من به عشق گلی گشته مبتلا

 

وندر چمن فکند ه ز فریاد غلغلی

 

گل یار حسن گشته و بلبل قرین عشق

 

آنرا تفضلی نه و این را تبدلی

 

زان می عشق کزو پخته شود هر خامی

 

گرچه ماه رمضان است بیاور جامی

 

قیاس کردم و تدبیر عقل در ره عشق

 

چو شبنمی است که به بحر میکشد رقمی

 

طبیب راه نشین درد عشق نشناسد

 

برو بدست کن  ای مرده دل مسیح دمی

 

دوام عیش و تنعم نه شیوه عشق است

 

اگر معاشر مائی بنوش نیش غمی

 

حبیبا در غم سودای عشق ات

 

تو.کلنا علی رب العباد

 

امن انکرتنی عن عشق سلمی

 

تزاول ان روی نهکو بوادی

 

که همچون مت ببو تن وای ره

 

غریق العشق فی بحرالوداد

 

قلم را آن زبان نبود که سر عشق گوید باز

 

ورای حد تقریر است  شرح آرزو مندی

 

در طریق عشق بازی  امن و اسایش بلاست

 

ریش باد آ ن دل که با درد تو خواهد مرهمی

 

گریه حافظ چه سنجد پیش  استغنای عشق

 

کاندرین وادی نماید هفت دریا شبنمی

 

شهری است پر ظریفان وزهرطرف نگاری

 

یاران صلای عشق است گر میکنید کاری

 

دلم که گوهر اسرار حسن وعشق دروست

توان بدست تو دادن گرش نکو داری

 

ز کنج صومعه حافظ مجوی گوهر عشق

 

 قدم برون نه اگر میل جسنجو داری

 

طفیل هستی عشق اند آدمی و پری

 

ارادتی بنما تا سعادتی ببری

 

بکوش خواجه و از عشق بی نصیب مباش

 

که بنده را نخرد کس به عیب بی هنری

 

طریق عشق طریقی عجب خطرناک است

 

نعوذ بالله اگر ره به مقصدی نبری

 

مخمور جام عشق ام سلقی بده شرابی

 

پر کن قدح که بی می مجلس ندارد آبی

 

یکیست ترکی وتازی درین معامله حافظ

 

حدیث عشق بیان کن بهر زبان که تو دانی

 

شمه ای از داستان عشق شورانگیز ماست

 

ان حکایت ها که از فرهاد وشیرین کرده اند

 

عشق رخ یار بر من زار مگیر

 

برخسته دلان رند خمار مگیر

+ نوشته شده در  یکشنبه بیست و دوم اردیبهشت 1387ساعت 2:35  توسط شاهرخ  | 

 

آشنایان رهء عشق درین بحر عمیق

 

غرقه گشتند و نه گشتند به آب الوده

 

که بندد طرف وصل از حسن شاهی

 

که  با خود عشق  بازد  جاودانه

 

در مصطبه عشق تنعم نتوان کرد

 

چون بالش زر نیست بسازیم بخشتی

 

در مکتب حقایق پیش ادیب عشق

 

هان ای پسربکوش که روزی پدر شوی

 

دست از وجود چو مردان ره بشوی

 

تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی

 

گرنور عشق حق بدل و جانت اوفتد

 

بالله کز آفتاب فلک خوبتر شوی

 

نقطه عشق نمودم بتو  هان سهو مکن

 

ورنه چون بنگری از دایره بیرون باشی

 

ایدل بکوی عشق گذاری نمی کنی

 

اسباب جمع داری و کاری نمیکنی

 

ایدل مباش یکدم خالی ز عشق ومستی

 

وانگه برو که رستی از نیستی و هستی

 

هرکسی باشمع رخسارت بوجهی عشق باخت

 

زان میان پروانه را در اضطراب انداختی

 

گنج عشق خود نهادی در دل ویران ما

 

سایه دولت براین کنج خراب انداختی

 

ای دائم بخویش مغروری

 

گر تراعشق نیست معذوری

 

گرد دیوانگان عشق مگرد

 

که به عقل عقیله مشهوری

 

مستی عشق نیست درسر تو

 

روکه تو مست اب انگوری

 

با مدعی مگوئید اسرار عشق و مستی

 

تا بی خبر بمیرد در درد خود پرستی

 

عشق است بدست طوفان خواهد سپرد حافظ

 

چون برق از این کشاکش پنداشتی که جستی

 

امید هست که منشور عشق بازی  من

 

از ان کمانچه ابرو رسد به طغرائی

 

بگرفت کار حسنت چون عشق من کمالی

 

خوش باش زانکه نبود  این هردو را  زوالی

 

اگر نه دائره عشق راه بربستی

 

چو نقطه حافظ سرگشته درمیان بودی

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم اردیبهشت 1387ساعت 15:15  توسط شاهرخ  | 

 

تاشدم حلقه بگوش در میخانه عشق

 

هردم آید غمی از نو به مبارک بادم

 

گر از این دست زند مطرب مجلس ره عشق

 

شعر حافظ ببرد وقت سماع از هوشم

 

 

عشق دردانه است ومن غواص و دریا میکده

 

سر فرو بردم در آنجا تا کجاسر برکنم

 

در راه عشق وسوسه ی اهرمن بسی است

 

پیش  آی وگوش دل به پیام سروش کن

 

بر هوشمند سلسله نهاددست. عشق

 

خواهی که زلف یار کشی ترک هوش کن

 

گفتم بدلق زرق بپوشم نشان عشق

 

غماز بود اشک و عیان کرد راز من

 

صبر کن حافظ که گر زین دست باشد درس غم

 

عشق در هرگوشه ی افسانه ای خواند زمن

 

گه چون نسیم باگل راز نهفته گفتن

 

گه سر عشق بازی ازبلبلان شنیدن

 

پس از ملازمت عیش و عشق مهرویان

 

زکارها که کنی شعر حافظ از بر کن

 

اسیر عشق شدن چاره خلاص من است

 

ضمیر عاقبت اندیش پیش بینان بین

 

منم که شهره شهرم به عشق ورزیدن

 

منم که دیده نیالوده ام به بد دیدن

 

کمتر از ذره نه ای پست مشو عشق بورز

 

تا به خلوتگه خورشید رسی چرخ زنان

 

ناصحم گفت که جز غم چه هنر دارد عشق

 

گفتم ای خواجه عاقل هنری بهتر از این

 

دولت عشق بین کهچون از سر فقر و افتخار

 

گوشه تاج سلطنت  می شکند گدای تو

 

شور وشراب عشق تو  آن نفسم رود زسر

 

کاین سر پر هوس شود خاک در سرای تو

 

حافظ جناب پیر مغان مآمن وفاست

 

درس حدیث عشق برو خوان وزو شنو

 

اسمان گو مفروش  این عظمت کاندر عشق

 

خرمن مه بجوئی .خوشه ی پروین  بدو جو

 

منعم مکن ز عشق وی ای مفتی زمان

 

معذور دارمت که تو اورا ندیده ای

 

خرد که قید مجانین عشق می فرمود

 

به بوی سنبل زلف تو گشت دیوانه

 

به عشق روی تو روزی که از جهان بروم

 

ز تربتم بدمد سرخ گل بجای گیاه

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم اردیبهشت 1387ساعت 21:58  توسط شاهرخ  | 

بغیراز آنکه بشد دین ودانش از دستم

بیا بگو که ز عشق ات چه طرف بربستم

چو ذره گرچه حقیرم ببین  بدولت عشق

که در هوای رخت چون به مهر  پیوستم

روز نخست چون دم رندی زدیم و  عشق

شرط  ان بودکه جز ره ان شیوه  نسپریم

جهان فانی وباقی فدای شاهد و  ساقی

که سلطانی عالم را طفیل عشق می بینم

عهد الست  من  همه  با عشق شاه بود

و ز  شاهراه  عمر  بدین  عهد  بگذرم

برگلشنی  اگر بگذشتم  چو باد  صبح

نی عشق سرو بود ونه شوق  صنوبرم

از جاه  عشق  و  دولت  رندان   پاکباز

پیوسته  صدر  مصطبها  بو د مسکنم

لذت داغ غمت بر دل  ما  باد  حرام

اگر از جور غم عشق تو دادی طلبیم

کوس ناموس توبر کنگره عرش زدیم

علم عشق تو بر بام سماوات بریم

عشق من باخط مشکین توامروزی نیست

دیرگاهی ا ست کزین جام هلالی مستم

در ره عشق از ان سوی فنا صدخطر است

تانگوئی که چوعمرم بسرامد رستم

برخاکیان عشق فشان جرعه لبش

تاخاک لعلگون شودو مشکبار هم

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم

تابکی درغم تو ناله شبگیر کنم

عشق بازی و جوانی و شراب  لعل فام

مجلس انس وحریف همدم و شرب مدام

تابوکه یابم آگهی از سایه سروسهی

گلبانگ عشق از هر طرف بر خوشخرامی میزنم

فاش میگویم و از گفته خحود دلشادم

بنده عشق ام وازهردو جهان ازادم

آشنایان ره عشق گرم خون بخورند

ناکسم گربشکایت سوی بیگانه روم

رهرومنزل عشق ایم و زسرحد عدم

تا به اقلیم وجود اینهمه  راه امده ایم

مابی غمان  مست دل ازکف داده ایم

همراز عشق و هم نفس جام باده ایم

سلطان ازل گنج غم عشق بما داد

تاروی درین منزل ویرانه نهادیم

فرورفت ازغم عشق ات دمم دم میدهی تاکی

دمار ازمن براوردی نمیگوئی براوردم

من ترک عشق شاهد و ساغر نمیکنم

صدبار توبه کردم ودیگر نمیکنم

ناصح بطعن گفت که روترک عشق کن

محتاج جنگ نیست برادر نمیکنم

من ادم بهشتیم اما در ین سفر

حالی اسیر عشق جوانان مهوشم

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه دوازدهم اردیبهشت 1387ساعت 1:59  توسط شاهرخ  |